Gwiazdy kina

Ingmar Bergman

Ingmar Bergman to szwedzki reżyser filmowy i teatralny, operowy, dyrektor teatru, dramaturg i scenarzysta. W 1944 Bergman objął kierownictwo teatru w Hälsingborgu, gdzie debiutował jako reżyser "Makbetem" W. Szekspira. Od 1946 pracował jako główny reżyser w Staadsteatern w Gteborgu, reżyserował m.in. "Caligulę" A. Camusa i "Tramwaj zwany pożądaniem". Jako dyrektor Staadsteatern w Malmo (1954-1963) zgromadził wokół siebie grono aktorów, z którymi potem pracował w filmie (należeli do nich m.in.: Max von Sydow, Bibi Andersson, Harriet Andersson, Gunnar Bjrnstrand). Będąc dyrektorem teatru dramatycznego w Sztokholmie, doprowadził własny styl reżyserski do perfekcji, a każde jego przedstawienie było ważnym wydarzeniem w życiu kulturalnym Szwecji. W latach 1976-1981 pracował za granicą. Reżyserował między innymi "Iwonę księżniczkę Burgunda" w Monachium. W latach 80-tych wznowił współpracę ze sztokholmskim teatrem, wystawiając tam m.in.: "Króla Leara" i Hamleta W. Szekspira oraz "Iwonę księżniczkę Burgunda" W. Gombrowicza. Jego światowa sława opiera się głównie na dorobku filmowym, 3-krotna nagroda Amerykańskiej Akademii Filmowej dla najlepszego filmu obcojęzycznego: "Źródło" w 1959, "Jak w zwierciadle" w 1961, "Fanny i Aleksander" w 1983. Jest też autorem scenariuszy do własnych filmów. Bergman jest laureatem kilkanastu nagród na międzynarodowych festiwalach filmowych w tym w 1988 - Felix za całokszkałt twórczości. Autor filmów, m.in.: "Wieczór kuglarzy "(1953), "Tam, gdzie rosną poziomki" (1958), "Siódma pieczęć "(1956), "Persona "(1966), "Szepty i krzyki "(1972), "Jajo węża" (1978). Ceniony w całej Skandynawii jako reżyser teatralny, operowy i telewizyjny. Zrealizował m.in. wysoko cenione inscenizacje operowe: "Żywot rozpustnika" I.F. Strawińskiego w Operze Sztokholmskiej), telewizyjną wersję "Czarodziejskiego fletu" W.A. Mozarta. Zmarł 30 lipca 2007 roku.